hayat v3

beklesem neyse, ama beklemiyorum özür mözür! konuş, yeter! kimsenin kızdığı yok.

23.04.2012 - Ünye
bayram gününün vedası…

Hadi bil bakalım burası neresi? :))

peşinen not: resimleri haliyle ben çekmedim ama sahibini biliyoruz en azından :)) çeken arkadaşa saygısızlık da etmek istemiyorum. önce sen bil neresi olduğunu, ondan sonra yazacağım resimlerin sahibinin adresini :)

Tamamdır, şimdi gönül rahatlığıyla yazabilirim; İstanbul Lale Festivali – Hidiv Kasrı ama insan ilk denemede de bilmez ki, ayıp :))

(Kaynak: hergunumfotograf.com)

Butterflies can’t see their wings. They can’t see how truly beautiful they are, but everyone else can. People are like that as well.

(Kaynak: synodik, wyaaan gönderdi)

visnerecelii:

  Hislerini kaybetmiş biri için tekrar mutlu olmak zordur. Çünkü o vaktinde çok acı çekmiştir. Sen de onlardan birisin biliyorum. Ve gün geçtikçe hissizleşiyorsun. Bir yanın hayata bağlıyken bir yanın hayattan tamamen kopuk. En son ne zaman içten bir kahkaha attın? Ya da en son ne zaman fotoğraf çektirirken gülümseyerek poz verdin? Hatırlamıyorsun değil mi? Şimdilerde sadece fotoğraf çektiren insanların mutluluğuna şahit olabiliyorsun sadece.

  Seni hiçbir zaman sevmeyecek birini seviyorsun. ”Seni hiç yalnız bırakmayacağım” diyenler birer birer gitmediler mi hep? Geride kalan hep sen olmadın mı? Hala gözyaşlarını hak etmeyen insanlar için ağlıyorsun. Sevdiğin insanlar hayatından aniden çıkıp gidiyor. Aylardır canım dediğin insan bir anda yabancı kesiliveriyor sana. Beraber gülüp eğlendiğin birinin kin dolu bakışlarına maruz kalıyorsun her gün. Gurur, aranızda görünmez bir duvar olur adeta. O duvarı bir türlü yıkamıyorsun.

  Sonra mesafeler geliyor aklına. Yüzünü bile görmekten bıkmayacağın insanlarla aranda kilometrelerce mesafeler oluyor hep. Ot gibi yaşadığını hissettiğin günler oluyor mesela. Hayatın ne kadar anlamsız olduğunu düşündüğün geceler oluyor. Her gün dinlemekten keyif aldığın şarkı bile bir süre sonra güzelliğini yitiriyor..

  Sessizlik yüreğine işlemiş, ruhunu mutsuzluk kaplamış. Ne yaparsan yap mutlu olamıyorsun işte baksana. Hep bir şeyler eksik gibi. ”Keşke yanımda olsaydı” dediğin insanların aklına bile gelmiyorsun. Anla artık, beklediğin kişi hiçbir zaman gelmeyecek. Hissizliğin kucağında her gün yitip gidecek düşlerin.. Bütün bunları bildiğin halde hayata mutluymuş devam etmek ne kadar zor. Ruhun mutsuzluktan kıvranırken bedenin sadece susuyor.. Oysa mutlu olmayı ne çok istemiştin sen..

Işıklı sözcükler söylemek için güzel sebepleri olmalı insanın.

Allah sebeplerin en güzelini nasip etsin size emi? :)) -bu arada o nasıl bir güzellik, Allah’ım yarabbim :))-

herkesin görmesi gereken güzellikler var…

İnsan!

Öyle bir zaman olur ki karşınızdakine insan demekten bile çekinirsiniz, hakaret gibi düşünürsünüz çünkü. O sıfat karşınızdakine yakışmaz, hep eksik kalır sanki bir şeyler :))

"Affetmek, zor değildir. Affetmek sadece; kinine kalbinde daha küçük bir oda verir."

(via arkakoltuktaunutulmusgibi)

İsmail Abi’nin, pamuk şekerin pamuktan yapılmadığını öğrendiği an… O nasıl bir duygusallıktır, nasıl bir küçüklüğünden beri aldatılma ifadesidir. Büyüksün İsmail Abi tek kelimeyle.